PODŁAŹNIKI – tradycja starsza od wigilijnego drzewka. Były to małe jodełki lub gałązki jodłowe – to wiecznie zielone drzewo nazywano „drzewem życia”. Podwieszano je we wszystkich izbach, pomieszczeniach dla bydła i budynkach gospodarczych. Przystrajano je w jabłka, orzechy i ozdoby. W Beskidzie Sądeckim tą samą nazwą określa się ozdoby wigilijne wykonane ze słomy i kolorowej bibuły wieszane u powały izby.
PODŁAŹNICY – grupy chłopców, którzy w dniu Świętego Szczepana od rana chodzili  od domu do domu i wygłaszali swe wierszowane przemówienia, życząc gospodarzom pomyślności. Dostawali za to gałązki z powieszonych zewsząd podłaźników (stąd nazwa), a także smakołyki i drobne pieniążki. Starsi chłopcy chodzili po wsi po południu i odwiedzali przede wszystkim te domy, gdzie mieszkały panny na wydaniu.
OKRAJEK – w bochenku chleba z wigilijnego stołu odcinano piętkę, wycinano miękki środek, wkładano w to miejsce opłatek i z powrotem wciskano wyrojony wcześniej kawałek środka. Piętka taka nazywała się w Beskidzie Śląskim godnym kraiczkiem. Przechowywano ten kawałek chleba przez cały rok wierząc w jego moc. Okruchy wysuszonej piętki sypano do ziarna przed siewem, w ziemię przed orką, dawano chorym.
NOWE LATO – tak nazywano ongiś dzień Nowego Roku. Dzieci, które składały gospodarzom życzenia w tym dniu nazywano nowololetnikami (Beskid Żywiecki) lub nowoleciętami (Beskid Sądecki). Za życzenia nowoletnicy dostawali chleb lub inne wypieki, na przykład pszenne bułki zwane kukiełkami.
DZIADY – korowód licznych przebierańców, którzy w Sylwestra i Nowy Rok przemierzają wieś, występując w kolejnych zagrodach. Dziady rekrutują się z młodzieży męskiej, zorganizowanej pod wodzą komendanta, który kieruje przebiegiem występu. Grupa składa się z około 20 osób, przedstawiających tradycyjne postaci: diabły, Żyd, konie, niedźwiedź, kominiarz, Cygan i Cyganka, a także ksiądz, lekarz i golibroda. Niektórzy przebierańcy występują w maskach. Dziadom towarzyszy muzyka, najczęściej są to proste instrumenty perkusyjne, skrzypce lub dudy. Cała grupa jest w ustawicznym ruchu podporządkowanym rytmowi muzyki, trzaskaniu z batów i gwizdom pochołków oraz dzwonkom zawieszonym u łbów koni.
MIĘSOPUSTY – cały okres, nazywany przez górali karpackich, przypadający pomiędzy świętami Bożego Narodzenia, a początkiem Wielkiego Postu. Był to najweselszy okres w życiu wsi. Odbywały sie wówczas wesela, ożywało życie towarzyskie, a wraz z nim muzyka i tańce. Wspólna domowa praca, na przykład darcie pierza, kończyła się zabawą i gościną.